Alex was dol op mijn vader en ging dan ook vaak met hem mee in de auto voor een ritje. Als mijn vader ’s avonds thuis kwam zat Alex op hem te wachten in de stoel voor het raam. Hij kon het geluid van de motor uit duizenden halen, zodra hij het hoorde sprong hij van de stoel af om hem te begroeten. Alex was door het dolle heen als mijn vader de trap opkwam. Natuurlijk ging hij hem uitlaten, een rondje om het plein heen. Alex was een hele lieve boxer die zeer gehecht was aan de familie.
We hebben Alex niet lang mogen hebben. Toen mijn vader en ik op een zekere dag van een middagconcert thuis kwamen vertelde mijn moeder dat Alex door het raam van de 2de etage, naar beneden was gesprongen. Alex moest inslaap gebracht worden, want het bleek dat hij een hersentumor had.
Na Alex hebben we nog een witte boxer gehad, Peter.
We hebben Alex laten begraven in Wassenaar naast het dierenpark, daar was een begraafplaats voor dieren.
Als wij ’s avonds even naar het cafeetje gingen op het plein dan lag Dincky onder de tafel. De enigste die bij ons tafeltje mocht komen was Rienus, als er andere bij de tafel kwamen stond Dincky op en nam de tafel mee.
Nadat mijn vader naar Maassluis verhuisde heb ik zelf Dincky nooit meer gezien, maar hoorde vele verhalen over hem. Hij was zeer gehecht aan mijn vader.
